Teatr Miejski imienia Witolda Gombrowicza w Gdyni zmierza w nową stronę. Pierwszym spektaklem, który miał premierę pod nowym kierownictwem - funkcję dyrektorki objęła z początkiem tego sezonu Marta Miłoszewska - jest kameralna adaptacja opowieści Kornela Makuszyńskiego „O dwóch takich, co ukradli księżyc”.

Dwóch takich, czyli Jacek i Placek, granych jest tym razem przez dwie aktorki - Weronikę Nawieśniak i Martynę Matoliniec. Ich gra jest bez wątpienia największym plusem spektaklu. Z niełatwych zadań obie wywiązują się na wysokim poziomie i świetnie współpracują. Warto podkreślić, że w takich rolach jeszcze ich w Teatrze Miejskim nie widzieliśmy. Niosą i uwiarygadniają opowieść, w której (zgodnie z zamysłem reżyserki) na pierwszy plan wybija się warstwa, której w powieści Kornela Makuszyńskiego po prostu nie ma.

Nie spotkamy na scenie skierowanej do młodego odbiorcy przygody z morałem. Mamy tu do czynienia z hermetyczną próbą dialogu kulturowego. Dwie młode kobiety, opierając się tekstem Makuszyńskiego odgrywają sceny przesycone trudnymi wspomnieniami i ranami z dzieciństwa. 

Na etapie zamysłu mogło to wydawać się ciekawe, ale jednego elementu zdecydowanie zabrakło w wykonaniu - komunikatywności. Reżyserka Ewa Platt nie wydaje się zainteresowana podjęciem rozmowy z widzem. Zamiast tego otrzymujemy trudną do zinterpretowania znaczeniowość oraz rozdźwięk między tekstem a sytuacją, którą obserwujemy na scenie. To propozycja, która być może byłaby ciekawym spektaklem dyplomowym w tej czy innej szkole teatralnej, ale poza hermetyczną grupą twórców i znawców, nie znajduję publiczności, której mógłbym ten spektakl polecić. 

W materiałach prasowych i na przedpremierowej konferencji mogliśmy usłyszeć, że spektakl ten rozpoczyna transformację programową, której podlega Teatr Miejski w Gdyni oraz inauguruje cykl Teatr Aktorów Kameralnie. Aktorów - owszem, ale nie zapominajmy o widzach!  

Spektakl „O dwóch takich, co ukradli księżyc” przeznaczony dla widzów od 15. roku życia.

Fot. Piotr Pędziszewski