Spektakl „Gdynia. Fordewind” powstał na zamówienie i jest prezentem nowej dyrekcji Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza dla Gdynian, a przynajmniej ich części, na setne urodziny miasta.

Obraz dojrzałej Gdyni, uosobionej w postaci Gospodyni (bardzo dobrze zagranej przez Elżbietę Mrozińską), to z pewnością ciekawa metafora. Przyjmując pod swój dach reportażystkę Goldie (Marta Kadłub) nienachalnie próbuje pomóc jej poznać ludzi, życie i klimat wyjątkowego miejsca na mapie świata. Misja ta od początku wydaje się skazana na porażkę. Bo jak tu opowiedzieć dużo, a zarazem krótko? Gospodyni nie wie też, że wędrówka Goldie i jej spotkania z mieszkańcami już się rozpoczęły i poprowadzą ją własnym nurtem.

Ciekawe założenie dramaturgiczne i zakotwiczenie tekstu w reportażach Aleksandry Boćkowskiej „Gdynia. Pierwsza w Polsce”, w pewnym momencie, niestety, osiadają na mieliznach. W efekcie, po obejrzeniu całości spektaklu, pozostałem z bardzo mieszanymi odczuciami.

Nie przekonały mnie sentymentalno-kiczowate dekoracje (osoby tworzące spektakl mówiły o kampie, ale istnieje odczuwalny rozdźwięk między tym zamysłem a moim odbiorem), relację Goldie z Silvermanem (Piotr Michalski) odebrałem jako banalną, podobnie zresztą jak część rozważań tego bohatera. Szczególnie te o nicości – nie było w nich niczego, czego bym już wcześniej nie słyszał.

Z drugiej strony usłyszałem tu całe sceny pełne żywego i ciekawego dialogu, w niektórych zobaczyłem ciekawą, dopracowaną choreografię, ściadczącą o niewątpliwych umiejętnościch i wrażliwości reżyserki (Daria Kopiec), zostały mi w pamięci perełki aktorskie (szczególnie te w wykonaniu Rafała Kowala i Maciej Wiznera), zaśmiałem się i zasmuciłem, a co do estetyki – cóż, nie każdy ma ten sam gust.

Ostateczny werdykt nie jest więc oczywisty. Proszę obejrzeć na własną odpowiedzialność. 

Fot. Piotr Pędziszewski